فاطمه رنجبر
مسئلۀ «دیگري» ومفهوم آن همواره در ساختارهاي قدرت و بیشترازهمه در پس گفتمان هاي شرق شناسی تعریف شده است. فرآیندي که در آن غرب ، برتري خویشتنِ خود را در آینۀ «دیگري» یعنی شرق تعریف کرده است. در واقع تحلیل هاي پدید آمده در این زمینه برنگرش برخی ازنویسندگان ایرانی تاثیر گذاشته و درنوشته هاي آنان انعکاس یافته است به طوري که گاهی به طور مستقیم و یا غیر مستقیم تحت تأثیر گفتمان هاي یک سویه و مرکز گرایانۀ شرق شناسی قرار گرفته اند. نگارندگان در این پژوهش با بهره گیري از رویکرد توصیفی – تحلیلی، به بررسی برخی از داستان هاي «محمدعلی جمال زاده» و «رسول پرویزي» با توجه به بازتاب هاي استعاري «خود» و «دیگري» و همچنین بازتاب شرقی شدگی نسبت به ملیت ایرانی پرداخته اند. نتایج به دست آمده در این پژوهش نشان می دهد که دو نویسندة مذکور خواسته یا ناخواسته در لایه هاي زیرین آثارخود به تقابل دوتایی «شرق و غرب» که شامل فرادستی و خود محوري غرب و تحقیر شرق است ، دامن زده اند و نه تنها به آثار شرقی شده تقلیل یافته اند بلکه شرقی سازي را نیز ترویج کرده اند. در این دو اثر الگوهاي ایرانی ـ شرقی ، در مقایسه با همتاهاي پیشرفتۀ غربی خود فرو دست و «دیگريِ» عقب مانده انگاشته شده اند.
برای مطالعه بیشتر : https://elmnet.ir/doc/20796475-55971
یادداشتها و پژوهشهایی میانرشتهای درباره ادبیات، فرهنگ و جامعه با رویکردی تحلیلی و جامعهشناختی